Η Ελλάδα είχε πάντα αφορμές για εμφύλιες διαμάχες. Σήμερα, η αντιπαράθεση εκδηλώνεται μέσω φωνών, κατά παραγγελία επιθέσεων κατά των αντιπάλων και δολοφονίας χαρακτήρων, δείχνοντας μια κάποια πρόοδο σε σχέση με το παρελθόν, όπου οι Έλληνες σκότωναν ο ένας τον άλλο με όπλα.
Η τραγωδία στα Τέμπη αποκάλυψε ότι ο εκσυγχρονισμός του κράτους στην Ελλάδα είναι μόνο επιφανειακός. Τα δύο τρένα που συγκρούστηκαν και προκάλεσαν 57 θανάτους παρέμειναν στην ίδια γραμμή για 12 λεπτά εξαιτίας παραλείψεων από τους αρμόδιους. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο στην Ελλάδα, όπου συχνά επικρατεί η νοοτροπία του «μην μπερδεύεσαι».
Αντί να εστιάσουμε στην πραγματική αιτία των προβλημάτων με τα τρένα (παρά τα ποσά που έχουν δαπανηθεί), η πολιτική αντιπαράθεση περιορίστηκε, με ευθύνη της αντιπολίτευσης, σε ανυπόστατα σενάρια σχετικά με παράνομο φορτίο και μάλιστα πυρόσφαιρες—έτσι, το θέμα απομακρύνθηκε από την ουσία.
Η εκμετάλλευση είναι σφοδρή, με τους υπεύθυνους να αγνοούν τη μη λειτουργία του κράτους, και αυτό θέτει σε κίνδυνο το ενδεχόμενο νέων σοβαρών περιστατικών που θα μας αιφνιδιάσουν. Στη συνέχεια, η ιστορία επαναλαμβάνεται, με την αντιπολίτευση να καταλογίζει ευθύνες στην κυβέρνηση για διάφορες φανταστικές ιστορίες αντί για την πραγματικότητα ότι το κράτος δεν έχει μεταρρυθμιστεί.
Παρόμοια κατάσταση παρατηρείται και με τη λαθρομετανάστευση. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αυστηροποιήσει τη νομοθεσία για να στείλει ένα μήνυμα ότι η χώρα δεν είναι ανοιχτή σε καθετί. Στην κοινοβουλευτική επιτροπή που συζητά τις διαδικασίες επιστροφής μεταναστών, τα αριστερά κόμματα (εκτός ΚΚΕ) προτείνουν την πλήρη απελευθέρωση των συνόρων, επιδεικνύοντας υπερβολικό ανθρωπισμό.
Αν ζούσε ο Μαρξ, που ήταν κατά της μετανάστευσης, θα γελούσε με τον πλατωνικό ανθρωπισμό που θέλει την Ελλάδα να λειτουργεί ως χώρος υποδοχής για λαθρομετανάστες.
Οι υποστηρικτές της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων, που εκπροσωπούν ΜΚΟ και κύκλους υπερασπιστών δικαιωμάτων, καλό θα είναι να ζήσουν για λίγο είτε στη δυτική Αθήνα είτε στο κέντρο της πόλης, ώστε να κατανοήσουν την πραγματικότητα πίσω από τον θεωρητικό τους λόγο.
Και στα Τέμπη, και στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, επιχειρείται η πόλωση της κοινωνίας μέσω ιδεοληψιών που εξυπηρετούν μόνο πολιτικά συμφέροντα, αγνοώντας τη μακροπρόθεσμη προοπτική της χώρας.
Αν τα κόμματα θέλουν να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση, υπάρχει πληθώρα θεμάτων που μπορούν να αναδείξουν και να πιέσουν για λύσεις σε τομείς όπως η οικονομία, η υγεία και η παιδεία.
Η πρόκληση εμφύλιων παθών στην κοινωνία δεν είναι πολιτική, αλλά παραλογισμός, με συνέπειες που έχουν κοστίσει ακριβά στην Ελλάδα στο παρελθόν.
