Στην εκπομπή The 2Night Show βρέθηκε καλεσμένη η Νικολέτα Κοτσαηλίδου, η οποία μίλησε ανοιχτά για τη ζωή της στη Θεσσαλονίκη, τις σπουδές της στις Σέρρες και την απόφαση που άλλαξε τη ζωή της: να ακολουθήσει το μονοπάτι της υποκριτικής.
«Ήμουν πάντα δυναμική, αλλά δεν το εκδήλωνα. Η οικογένειά μου δεν είχε καμία σχέση με την τέχνη – όλοι ήταν στο χώρο της εκπαίδευσης. Πολλές φορές αναρωτιόμουν αν έπρεπε να είχα γεννηθεί άντρας. Έχω πιο “αγορίστικο” χαρακτήρα και έτσι συμπεριφέρομαι. Λατρεύω τις γυναίκες, αλλά πιστεύω ότι τα πράγματα είναι πιο απλά για τους άντρες. Δεν θα με ζάλιζαν, θα είχα περισσότερη ελευθερία. Εμείς οι γυναίκες πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουμε τις αξίες μας, μας κοιτούν με το μικροσκόπιο», τόνισε χαρακτηριστικά.
Σχολιάζοντας τις ανισότητες στον καλλιτεχνικό κόσμο, επισήμανε: «Στην υποκριτική, οι άντρες είναι λιγότεροι από τις γυναίκες, και εμείς το παλεύουμε περισσότερο. Δεν μπορώ να αναφέρω συγκεκριμένα περιστατικά, αλλά υπήρχαν φορές που σκεφτόμουν ότι αν ήμουν άντρας, δεν θα με περιέφεραν έτσι. Ήθελα απλώς να με αφήνουν ήσυχη. Για να γίνω ηθοποιός, έπρεπε να κάνω επανάσταση.»
Αναφερόμενη στα πρώτα της βήματα, αποκάλυψε ότι σπούδασε πληροφορική στις Σέρρες, για να ικανοποιήσει τους γονείς της. Ωστόσο, όταν τους ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, εκείνοι αντέδρασαν αρνητικά: «Μου είπαν “όχι”.
Παραδέχθηκε ότι πάντα ένιωθε ότι είναι εκτός του κύκλου: «Ποτέ δεν ένιωσα σέξι. Όταν μπήκα στο Εθνικό, με έβλεπαν σαν την “όμορφη Θεσσαλονικιά με τα λούσα”, ενώ εγώ κυκλοφορούσα σαν “παρτάλι”. Δεν προερχόμουν από καλλιτεχνική οικογένεια. Το μόνο που άκουγα από τους γονείς μου ήταν “να είσαι καλό παιδί”. Όταν ήρθα στην Αθήνα και το άκουσα ξανά, με εξέπληξε.»
Το 2005, η Κοτσαηλίδου εισήχθη στο Εθνικό Θέατρο, γεγονός που άλλαξε τη στάση των γονιών της, οι οποίοι από τότε της παρείχαν πλήρη στήριξη. Αρχικά έζησε στα Πετράλωνα και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παγκράτι: «Ποτέ δεν περίμενα ότι θα αγαπήσω την Αθήνα. Πίστευα ότι θα μείνω πάντα στη Θεσσαλονίκη ή θα φύγω στο εξωτερικό. Είχα την ανάγκη να κάνω τα πάντα μόνη μου. Δεν φανταζόμουν ότι η Αθήνα θα γινόταν η πόλη μου, αλλά συνδύασα αυτόν τον τόπο με τις φιλοδοξίες μου. Όλα εξελίχθηκαν όπως τα ονειρεύτηκα.»
Αναφέροντας τα εμπόδια που αντιμετώπισε στην καριέρα της μετά την αποφοίτηση, τόνισε: «Δεν υπήρχαν πολλές ευκαιρίες, αλλά αυτό δεν με ένοιαζε. Ποτέ δεν έδωσα σημασία στη δυσκολία αναζήτησης εργασίας. Η ανεργία, η απουσία των δικών σου ανθρώπων… όλα είναι κομμάτι του παιχνιδιού. Κάθε χρόνο η κατάσταση αλλάζει.»
Όσον αφορά την τηλεόραση, εξήγησε ότι ήταν αρχικά σκεπτική: «Αγαπώ το θέατρο, γι’ αυτό και έγινα ηθοποιός. Η τηλεόραση μου φαίνονταν σκληρή. Χαίρομαι που άργησα να κάνω τηλεόραση, γιατί έτσι είχα τον χρόνο να εδραιωθώ περισσότερο.»
Στο τέλος, καθόρισε τη στάση της απέναντι στις «ταμπέλες»: «Δεν ήθελα να μου βάλει κανείς τη ταμπέλα της τηλεοπτικής ή της θεατρικής ηθοποιού», κατέληξε.
