Τούρκοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η κύρια απειλή δεν είναι πλέον η στρατιωτική εισβολή, αλλά η εσωτερική αποσύνθεση της γειτονικής τους χώρας.
Για την Τουρκία, η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν δεν είναι απλώς μία ακόμη γεωπολιτική κρίση της Μέσης Ανατολής, αλλά η πιο επικίνδυνη εξωτερική πρόκληση των τελευταίων ετών, λόγω των θεσμικών και ιδεολογικών προεκτάσεων που έχει μέσα στη χώρα.
Από τον ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΑΡΕΤΑΙΟ – ΠΗΓΗ: Realnews
Καθώς η ισορροπία δυνάμεων μεταβάλλεται και το Ιράν αδυνατίζει, η Άγκυρα βλέπει μπροστά της τον εφιάλτη της ανάπτυξης φυγόκεντρων δυνάμεων στο Ιράν, το οποίο φιλοξενεί διαφορετικούς πληθυσμούς, περιλαμβανομένων 8 εκατομμυρίων Κούρδων. Υπάρχει ο φόβος κατάρρευσης της κρατικής υπόστασης και αποσταθεροποίησης στα ανατολικά σύνορα της Τουρκίας, εν μέσω αυξανόμενων εσωτερικών απειλών και της απώλειας ελέγχου σε μια κατάσταση όπου όλοι επαναξιολογούν τη θέση τους για το μέλλον.
Όπως επισημαίνουν Τούρκοι αναλυτές, η απειλή για την Άγκυρα έχει αλλάξει: δεν είναι πλέον η εξωτερική στρατιωτική επίθεση, αλλά η εσωτερική αποσύνθεση. Οι ισραηλινές επιθέσεις σε ιρανικούς στόχους και η αντίδραση της Τεχεράνης δημιουργούν ανησυχία στην Τουρκία, πυροδοτώντας υπαρξιακούς φόβους στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία και την κοινωνία. Ταυτόχρονα, τα ΜΜΕ της χώρας, από τις φιλοκυβερνητικές «Milliyet» και «Sabah» έως τα αντιπολιτευόμενα T24 και «BirGün», θέτουν τα ερωτήματα: «Είμαστε οι επόμενοι;» και «Πώς μπορούμε να προστατευτούμε;». Ο Ερντογάν, με τη στήριξη του εθνικιστή συμμάχου του Μπαχτσελί, προειδοποιεί ότι «μετά το Ιράν, η Τουρκία είναι ο επόμενος στόχος του Ισραήλ».
Ο Φόβος
Ο Οζάι Σεντίρ στη «Milliyet» μιλά για ένα στρατηγικό σχέδιο αποσταθεροποίησης που περιλαμβάνει τρεις φάσεις: πρώτα το Ιράκ, έπειτα η Συρία και τώρα το Ιράν. Ο επόμενος στόχος; Η Τουρκία. Το σενάριο του «Διαδρόμου του Δαβίδ» επανέρχεται, περιλαμβάνοντας τις κουρδικές περιοχές της Συρίας, του Ιράκ, και πιθανώς της Τουρκίας. Ο φιλοκυβερνητικός και ο εθνικιστικός τύπος φοβούνται για «πράκτορες της Μοσάντ που μπορούν να βρουν αντίστοιχους εσωτερικούς προδότες». Η κρίση στο Ιράν λειτουργεί ως καθρέφτης για την Τουρκία, αναδεικνύοντας την ανάγκη για εσωτερική συνοχή σε περιβάλλον αυταρχισμού και καταστολής.
Ο Μεχμέτ Γιλμάζ στο T24 δημοσιοποιεί ότι η πραγματική απειλή δεν έρχεται από τον Ισραήλ, αλλά από την αδυναμία του Ιράν να αυτοπροστατευτεί. Η δολοφονία του Χανίγιε στην Τεχεράνη δείχνει ότι μια θεοκρατία χωρίς θεσμούς είναι εκτεθειμένη. «Η Τουρκία», προειδοποιεί, «διατρέχει το ίδιο ρίσκο εάν συνεχίσει να παραμελεί τη θεσμική της ικανότητα προς όφελος κομματικής πιστότητας».
Η επίσημη αντίδραση της Άγκυρας χαρακτηρίζεται από έντονη καταδίκη της ισραηλινής επίθεσης ως «βαρβαρότητα» και προειδοποίηση για «γενικευμένο πόλεμο». Παράλληλα, ξεκινά εκστρατεία ενίσχυσης της αμυντικής ικανότητας, με αναφορές σε νέα αμυντικά συστήματα τύπου Iron Dome. Ο φιλοκυβερνητικός τύπος προβάλλει εικόνες μιας ισχυρής Τουρκίας με έναν ενεργό ηγέτη που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διπλωματία, ενώ η αντιπολίτευση αναδεικνύει αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα της αεράμυνας.
Η εσωτερική κατάσταση είναι τεταμένη. Φιλοκυβερνητικοί σχολιαστές μιλούν για «εκκαθαρίσεις» και τον Μπαχτσελί χαρακτηρίζει την ιρανική επίθεση ως μήνυμα προς την Τουρκία, καλώντας για επιφυλακή και ενότητα με όρους υποταγής. Αντιπολιτευόμενοι αναλυτές, όπως ο Μουράτ Σαμπουντζού, προειδοποιούν ότι η κυβέρνηση μπορεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση για να επιβάλει νέο Σύνταγμα που θα ενισχύσει την εξουσία της. Σημειώνουν ότι η πραγματική ενότητα δεν μπορεί να προέλθει από καταπίεση. Ο Ακίφ Μπεκί στην «Karar» υποστηρίζει πολιτική εξομάλυνσης αντί στρατιωτικοποίησης, επισημαίνοντας την ανάγκη για εμπιστοσύνη στους θεσμούς και κοινωνική συνοχή. Σε όλο το πολιτικό φάσμα υπάρχει συναίνεση για την ευαλωτότητα της Τουρκίας, όχι τόσο από εξωτερικές απειλές, αλλά από τις εσωτερικές της αντιφάσεις.
Οι θεσμοί είναι εύθραυστοι, οι πολίτες φοβισμένοι, οι ηγέτες διχασμένοι, και οι όροι «προδότες» και «πράκτορες της Μοσάντ» είναι σε καθημερινή χρήση. Στο πλαίσιο αυτό, η αντιπολίτευση ζητά πρόωρες εκλογές, ανησυχώντας ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή θα επιδράσει αρνητικά στην ήδη ευάλωτη τουρκική οικονομία.
