Πάνω από 100 ηγετικά στελέχη του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) εξέδωσαν ένα “μανιφέστο”, ζητώντας την απόσυρση από την πολιτική επανεξοπλισμού και την επαναφορά άμεσων διπλωματικών συνομιλιών με τη Ρωσία.
Το “μανιφέστο”, με τίτλο “Εξασφάλιση της Ειρήνης στην Ευρώπη μέσω Αμυντικής Ικανότητας, Ελέγχου Εξοπλισμών και Κατανόησης”, αναδεικνύει ένα ευαίσθητο θέμα εντός του SPD και δημοσιεύθηκε λιγότερο από τρεις εβδομάδες πριν από το ομοσπονδιακό συνέδριο του κόμματος, στο τέλος Ιουνίου.
Σύγκρουση με την καθοδήγηση
Τα κεντρικά αιτήματα του “μανιφέστου” έρχονται σε αντίθεση με αυτά που προωθεί το SPD στο κυβερνητικό συνασπισμό με τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση υπό τον καγκελάριο Μερτς.
Η κύρια κριτική; Αντί η Γερμανία να στοχεύει ενεργά σε μια “σταθερή τάξη ειρήνης και ασφάλειας στην Ευρώπη”, στηρίζεται κυρίως σε μια “στρατηγική στρατιωτικής αντιπαράθεσης και σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για επανεξοπλισμό”.
Η προγραμματισμένη αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού στο 5% του ΑΕΠ δεν θεωρείται αναγκαία από πολιτική ασφάλειας, υποστηρίζουν.
Η εναλλακτική πρόταση; Η “απαραίτητη αμυντική ικανότητα πρέπει να συνδυάζεται με πολιτική ελέγχου των εξοπλισμών και αφοπλισμού για την εξασφάλιση κοινής ασφάλειας και αμοιβαίας ειρήνης”, προτείνοντας “μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης” με τη Ρωσία και προσεκτική επανέναρξη των διπλωματικών επαφών.
Οι υπογράφοντες αντιτίθενται μάλιστα στην ανάπτυξη νέων αμερικανικών πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς στη Γερμανία, απόφαση που εγκρίθηκε από τον πρώην καγκελάριο Όλαφ Σολτς, καθώς κάτι τέτοιο “θα καθιστούσε τη Γερμανία στόχο πρώτης προτεραιότητας”.
Αν ζούσε ο Βίλι Μπραντ
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι αν ζούσε, ο Βίλι Μπραντ θα υποστήριζε αυτές τις απόψεις—ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος που υιοθέτησε τη δεκαετία του ’70 την προσέγγιση με τη Μόσχα και την πολιτική της ύφεσης.
Ωστόσο, η σημερινή ηγεσία του SPD αποκήρυξε το “μανιφέστο” με αποδοκιμασία, ενώ οι υπογράφοντες σχεδόν χαρακτηρίστηκαν ως …πέμπτη φάλαγγα της Μόσχας.
Φυσικά, δεν είναι υποχρεωτικό κανείς να συμφωνεί με τα επιχειρήματα του “μανιφέστου”.
«Δεν είναι κάλεσμα να αγκαλιάσουμε τον Πούτιν», όπως επισημαίνει η Taz. Ωστόσο, οι Σοσιαλδημοκράτες συγγραφείς του “μανιφέστου” θέτουν ένα αναγκαίο ερώτημα: Τι θα συμβεί μετά τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας και της Ευρώπης;
Σπειροειδής εξοπλισμός
Ένα σπιράλ εξοπλισμών στην Ευρώπη δεν μπορεί να είναι ο στόχος μας. Μια Ευρώπη γεμάτη όπλα δεν εξασφαλίζει ασφάλεια. Φυσικά, υπάρχουν λίγα στοιχεία που να εγγυώνται την επιτυχία διαπραγματεύσεων αφοπλισμού με τη Μόσχα, ωστόσο, αυτό ίσχυε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, ειδικότερα στη βόρεια Ευρώπη, αρχίζουν να ντρέπονται που αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστικά, καθώς η λέξη “σοσιαλισμός” συνδέεται με εθνικοποιήσεις, υψηλότερους φόρους για τους πλούσιους και κρατική ρύθμιση στην οικονομία, στρατηγική που αντιτίθεται στη νεοφιλελεύθερη οικονομική “δοξασία” που αποβλέπει στην εξάλειψη της κρατικής επιρροής.
Νεοφιλελευθερισμός με “ανθρώπινο πρόσωπο”
Στο πλαίσιο αυτό, ο δημόσιος διάλογος στη Γερμανία για ζητήματα όπως εξοπλισμοί, πόλεμος, ειρήνη και διπλωματία έχει δηλητηριαστεί.
Απέναντι στην ηγεμονία της νεοφιλελεύθερης δεξιάς στους τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός υποχωρεί, βρίσκοντας καταφύγιο σε έναν αόριστο “φιλελεύθερο σοσιαλισμό”, που στην ουσία είναι νεοφιλελευθερισμός με “ανθρώπινο πρόσωπο”, μια απορρυθμισμένη οικονομία με κάποια στοιχεία δημόσιας πρόνοιας.
Παλαιότερα υπήρξε μια κοινωνική φιλελεύθερη προσέγγιση στη μεταπολεμική εποχή, που συνδύαζε την οικονομία της αγοράς. Αυτό έληξε την ημέρα που η Μάργκαρετ Θάτσερ διακήρυξε ότι δεν υπήρχε κοινωνία, μόνο αγορά…
