Στις 3 Μαΐου 2011, σίγησε μια από τις πιο αγαπητές φωνές του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Θανάσης Βέγγος, ο ηθοποιός που ταυτίστηκε με την καλοσύνη, τις αγωνίες του απλού ανθρώπου, και το αυθεντικό λαϊκό χιούμορ, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω μια κληρονομιά που παραμένει ζωντανή.
Δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος κωμικός ή εξαιρετικός δραματικός ηθοποιός· ήταν η προσωποποίηση του ανθρώπου που αγωνίζεται με αξιοπρέπεια, που αγαπά ανυπόκριτα, και γελά από καρδιάς — ακόμη και στις δύσκολες στιγμές.
Η Φίνος Φιλμς, με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, δημοσίευσε ένα σύντομο αλλά περιεκτικό μήνυμα στο Instagram:
«Αναμφίβολα ο πιο αγαπητός και δημοφιλής ηθοποιός του ελληνικού κοινού τα τελευταία 70 χρόνια, ο Θανάσης Βέγγος, αν και “λείπει” από το 2011, συνεχίζει να μοιράζει λίγη από τη μαγεία του σε κάθε ευκαιρία».
Πραγματικά, ο Θανάσης Βέγγος δεν ήταν μόνον ηθοποιός. Ήταν το σύμβολο της ανθρωπιάς, της ταπεινότητας και του αληθινού χιούμορ. Ένας άνθρωπος που δεν επιδίωξε τη φήμη, αλλά την κέρδισε αυθόρμητα, λόγω της αμεσότητας που είχε με το κοινό.
Η μνήμη του συνεχίζει να ζει μέσα από ταινίες που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα: ο «Ξένοιαστος Παλαβιάρης», ο «Θανάσης στη Χώρα της Σφαλιάρας», οι «Διακοπές στο Βιετνάμ», ο «Δικτάτωρ Καλεί Θανάση», ο «Ηλίας του 16ου» και φυσικά, ο «Τσαρλατάνος» είναι μερικές από αυτές που αποτυπώνουν την υποκριτική του τέχνη.
Ο Θανάσης Βέγγος δεν απλώς ενσάρκωνε ρόλους — γινόταν κάθε ρόλος του. Σε κάθε ρόλο, το κοινό αναγνώριζε τον εαυτό του: κουρασμένο, καλοσυνάτο, γενναιόδωρο. Πάντα αληθινός.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά την απώλειά του, η απουσία του εξακολουθεί να είναι αισθητή.
