Σημαντική στιγμή για τον κόσμο του κινηματογράφου: η επάνοδος στις οθόνες της πρώτης Χολιγουντιανής υπερπαραγωγής που γυρίστηκε στην Ελλάδα. Το «Παιδί και το δελφίνι», που πραγματοποιήθηκε στην Ύδρα το 1957 με την εξαιρετική Σοφία Λόρεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο, έφερε την Ελλάδα στο διεθνές κινηματογραφικό προσκήνιο. Ωστόσο, ελάχιστοι γνωρίζουν τη ζωτική συμβολή της Ελληνικής Ναυτιλίας στην παραγωγή αυτής της ταινίας.
Ήδη από την αρχή, ο ταλαντούχος Ρουμάνος σκηνοθέτης Γιαν Νεγκουλέσκου ήθελε να γυρίσει στην Ύδρα και ο Ελληνοαμερικανός πρόεδρος της Fox, Σπύρος Σκούρας, ενθουσιαζόταν με την ιδέα. Ωστόσο, το νησί δεν μπορούσε να φιλοξενήσει ένα ολόκληρο κινηματογραφικό συνεργείο. Δύο κλειδιά πρόσωπα έφεραν την επιτυχία: ο Θόδωρος Κρίτας, ειδικός στις δημόσιες σχέσεις στον τομέα του θεάτρου και του κινηματογράφου, και ο εφοπλιστής Ανδρέας Ποταμιάνος της «Ηπειρωτικής».
Ο Θόδωρος Κρίτας είχε ισχυρή δράση στις πολιτιστικές ανταλλαγές για μισό αιώνα, φέρνοντας στη χώρα μας ξένα καλλιτεχνικά συγκροτήματα – από μπαλέτα μέχρι τσίρκα – που ψυχαγωγούσαν πολλές γενιές. Μετά τον πόλεμο, ήταν ο πρώτος που έφερε στην Ελλάδα κορυφαία σοβιετικά συγκροτήματα, όπως τα Μπαλέτα Μπολσόι, παρά την ένταση του Ψυχρού Πολέμου.
Ο Ποταμιάνος γνώριζε ότι για να προσελκύσει κόσμο στη ελληνική κρουαζιέρα, έπρεπε να επενδύσει στις δημόσιες σχέσεις. Ανέπτυξε στενή φιλία με τον Κρίτα, φιλοξενώντας καλλιτέχνες στα πλοία του κάθε καλοκαίρι. Στο γραφείο του στην Ακτή Μιαούλη, μπορούσες να δεις φωτογραφίες με προσωπικότητες όπως ο Χάρι Μπελαφόντε, η Νανά Μούσχουρη, και η Σοφία Λόρεν, τους οποίους ο Κρίτας καλούσε σε παραστάσεις στο Ηρώδειο, ενώ ο Ποταμιάνος τους «έκλεινε» κρουαζιέρα δωρεάν, εκμεταλλευόμενος τις φωτογραφίες για προώθηση της εταιρείας του.
Όταν ανέκυψαν προβλήματα στην παραγωγή του «Δελφινιού», ο Ποταμιάνος είχε ήδη τη λύση: δύο κρουαζιερόπλοια, τα «Ιάσων» και «Ερμής», προσέφεραν στέγαση για τους ηθοποιούς και το συνεργείο. Στην Ύδρα, στη Λαγουδέρα, οι ηθοποιοί – συμπεριλαμβανομένου του Ρόμπερτ Μίτσαμ – επικοινωνούσαν με τους ντόπιους ψαράδες, σε μία εποχή που το νησί δεν ήταν ακόμα το κοσμοπολίτικο σημείο που γνωρίζουμε σήμερα. Φημολογείται ότι ο Αλέξης Μινωτής ήταν ο πιο δύσκολος προς τους υπαλλήλους του κρουαζιερόπλοιου, διαμαρτυρόμενος για τον καφέ του. Τα γυρίσματα δεν περιορίστηκαν μόνο στην Ύδρα, καθώς πραγματοποίηθηκαν σκηνές και στον Παρθενώνα καθώς και στον κόλπο του Σαρωνικού.
Η έκβαση αυτής της συνεργασίας ήταν εξαιρετική: το 1959, ο Αμερικανός συγγραφέας Έρνεστ Χάουζερ δημοσίευσε στο Time ένα τρισέλιδο άρθρο, περιγράφοντας τις «χρυσές ελληνικές νησιωτικές εικόνες» από τη Μύκονο έως τη Σαντορίνη. «Η Ύδρα σας καλεί πάντοτε, με το λιμάνι της που μοιάζει με ξεχασμένο σκηνικό…».
