Συνελήφθησαν χθες, Τετάρτη, από την αστυνομία μέλη του κόμματος της Νέας Αριστεράς, εξαιτίας της προσπάθειάς τους να σηκώσουν την σημαία της Παλαιστίνης στην Ακρόπολη.
Ο γραμματέας του κόμματος, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ανέφερε σε ανάρτησή του: «Στη ΓΑΔΑ μεταφέρθηκαν, μετά από προσαγωγή, μέλη της Νέας Αριστεράς και της Νεολαίας της λόγω της ανάρτησης της σημαίας της Παλαιστίνης στην Ακρόπολη. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Αλληλεγγύη στον μαρτυρικό Παλαιστινιακό λαό».
Ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς ανέφερε χθες επίσης: «(…) Οι αστυνομικές δυνάμεις, επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ζήλο, προχώρησαν σε προσαγωγή 15 ατόμων, συμπεριλαμβανομένου του Γραμματέα του ΚΣ της Νεολαίας της Νέας Αριστεράς. Η αλληλεγγύη και το αίτημα για τον τερματισμό του πολέμου δεν είναι εγκληματικές πράξεις. Είναι δικαίωμα και υποχρέωση να διαδηλώνουμε για την ειρήνη. Η Παλαιστίνη πρέπει να ζήσει, οι Παλαιστίνιοι δεν είναι μόνοι».
Από όλα τα παραπάνω, φαίνεται ότι η Νέα Αριστερά πιστεύει πως οι προσαγωγές συνέβησαν λόγω της σημαίας της Παλαιστίνης. Αλλά είναι έτσι; Δηλαδή, αν σήκωναν τη σημαία του Ισραήλ ή της Τουρκίας, θα συνέβαινε το ίδιο;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία της χώρας μας δεν συμφωνεί και αντιτίθεται στην ανεκτική στάση του κυβερνητικού σχηματισμού απέναντι στα βάρβαρα γεγονότα στη Λωρίδα της Γάζας.
Ωστόσο, ποιο μήνυμα στέλνεις και ποια επίδραση μπορεί να έχει – ανεξαρτήτως της νομικής δυνατότητας να αναρτήσεις κάτι σε ένα μνημείο ή μουσείο;
Η εμπειρία δείχνει ότι η απήχηση είναι σχεδόν μηδαμινή. Όχι μόνο η είδηση δεν ξεπερνά τα σύνορα της χώρας, αλλά πολλές φορές δεν φτάνει ούτε καν έξω από το Λεκανοπέδιο.
Αλλαγή στρατηγικών και προσεγγίσεων
Έτσι, η ελληνική αριστερά – κομμουνιστική, ανανεωτική, ριζοσπαστική, οικολογική, μεταρρυθμιστική κ.ά. – ίσως θα πρέπει να αναζητήσει άλλες μεθόδους για να εκφράσει πιο αποτελεσματικά το μήνυμά της.
Υπάρχει το Κοινοβούλιο, όπου η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να λογοδοτήσει για τη στάση της σχετικά με την νέα Νάκμπα που εξελίσσεται στη Γάζα. Επιπλέον, στα πανεπιστήμια μπορούν να υψωθούν παλαιστινιακές σημαίες (όπως συμβαίνει και στο εξωτερικό), να διοργανωθούν μαζικές συγκεντρώσεις και να σταλεί ένα σαφές και φιλειρηνικό μήνυμα ότι η ελληνική κοινωνία δεν είναι απαθής, δεν είναι αδιάφορη, αλλά στέκεται δίπλα στο δίκαιο, σε ένα λαό που απειλείται με εκδίωξη ή εκμηδενισμό.
Ή αλλιώς, «σύντροφοι», είναι καιρός να κάνετε στροφή 180 μοιρών, να μπείτε στον 21ο αιώνα και να επανεξετάσετε τους τρόπους με τους οποίους θέλετε να προβάλετε το δίκαιο αίτημά σας. Είναι απαραίτητο να προχωρήσετε σε ουσιαστικές ενέργειες σήμερα και όχι στο παρελθόν. Και σίγουρα δεν χρειάζονται τηλεοπτικά ή φωτογραφικά σόου, καθώς αυτά δεν αφυπνίζουν τις συνειδήσεις…
