Η Θαλασσινή Βοσταντζόγλου παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην εφημερίδα On Time Σαββατοκύριακο, στις σελίδες της οποίας συνομίλησε με τη δημοσιογράφο Σίσσυ Μενεγάτου, αφορμή για την οποία ήταν το νέο της θεατρικό έργο. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η γοητευτική ηθοποιός, κόρη της Δήμητρας Παπαδήμα και του Γιάννη Μποσταντζόγλου, αναφέρθηκε στο δικό της “οξυγόνο” και στις συναισθηματικές πληγές που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει, ειδικότερα στη σκιά της εθνικής τραγωδίας των Τεμπών.
Από πού αντλείς το οξυγόνο σου όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι; Ποια είναι η φράση ή η δράση που σου προσφέρει δύναμη και ποιο είναι το μότο σου στη ζωή;
Το δικό μου οξυγόνο προέρχεται από τους κοντινούς μου ανθρώπους: τους γονείς μου, τον σύντροφό μου και την κολλητή μου. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπούν, και έχουμε έναν κοινό πυρήνα που μας ενώνει και με καταλαβαίνουν. Αυτή η αίσθηση του «με καταλαβαίνουν» είναι πολύ σημαντική και δυστυχώς, σπάνια. Δεν το έχουν όλοι και το θεωρώ το πιο πολύτιμο δώρο. Μια συζήτηση μαζί τους αρκεί για να νιώσω ότι μπορώ να συνεχίσω. Για το μότο μου, δεν είμαι σίγουρη. Προσπαθώ να προσεγγίζω αυτό του μπαμπά μου, που το θαυμάζω: «Καλή καρδιά». Αυτές οι δύο λέξεις μπορούν να σε προστατέψουν από πολλά, αν και δεν το καταφέρνω πάντα.
Οι συγγενείς των θυμάτων βιώνουν τις πιο τραγικές απώλειες και τον μεγαλύτερο πόνο στη ζωή τους. Έχεις νιώσει ποτέ την καρδιά σου να «ραγίζει» από μια απώλεια που ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για σένα;
Έχω χάσει αγαπημένους παππούδες και γιαγιάδες, όμως αυτές οι απώλειες γίνονται αποδεκτές λόγω της φυσικής ροής της ζωής. Πρέπει να αναφέρω τον Θοδωρή Χατζόπουλο, έναν πολύ καλό φίλο από τη Λάρισα, που χάθηκε σε ένα ατύχημα πριν από μερικά χρόνια. Ο πόνος που βίωσα από τον ξαφνικό του θάνατο ήταν πραγματικός. Ο θάνατος νέων ανθρώπων είναι κάτι που δεν μπορείς να αποδεχτείς.
Αρχικά δεν πιστεύεις ότι συνέβη και, όταν τελικά το αποδεχτείς, εγώ τουλάχιστον, δυσκολεύομαι να κατανοήσω την αδικία του κόσμου. Σκέψου το εξής: να βάζεις το παιδί σου, τη μητέρα σου ή τον φίλο σου σε ένα τρένο και να μην τους ξαναβλέπεις ποτέ.
