Η έκθεση για τη «δημιουργικότητα στο σχολείο» προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.
Ζητήθηκε από 17χρονους μαθητές να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους για το εκπαιδευτικό σύστημα.
Δυστυχώς, το σύστημα συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από αποστήθιση και μηχανική επανάληψη.
Ένα σχολείο που περιορίζει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία των μαθητών σε «σωστές απαντήσεις» και «προκρούστειες κλίνες» του εξεταστικού ανταγωνισμού.
Επιπλέον, δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά.
Αυτό επιβεβαίωσε και η Eurostat: Ένα στα τρία παιδιά στην Ελλάδα ζει και προσπαθεί να μάθει μέσα στη φτώχεια. Αν και το ποσοστό παιδικής φτώχειας μειώθηκε οριακά στο 27,9% το 2024, παραμένει το τέταρτο υψηλότερο στην Ε.Ε. για δεύτερη χρονιά.
Η «δημιουργικότητα» είναι φυσικά ένα σπουδαίο εργαλείο για τη μελλοντική ζωή.
Κεντρικό πρόβλημα της χώρας παραμένει η παραγωγικότητα και ανάπτυξη μέσω της καινοτομίας.
Μήπως όμως η «δημιουργική παραγωγικότητα» είναι απομακρυσμένη από την καθημερινότητα; Στις δαπάνες για έρευνα και ανάπτυξη, η Ελλάδα με ποσοστό 1,49% του ΑΕΠ κατατάσσεται 14η μεταξύ των 27 χωρών.
Ωστόσο, και στην Ευρώπη η κατάσταση δεν είναι καλύτερη: Από το 2019, η παραγωγικότητα στην Ε.Ε. αυξήθηκε κατά 2%, συγκριτικά με 10% στις Ηνωμένες Πολιτείες, κυρίως σε τομείς υψηλής τεχνολογίας.
Πιο χαρακτηριστικοί μάρτυρες της υποβάθμισης της «δημιουργικότητας και παραγωγικότητας» είναι οι νέοι που μόλις αποφοίτησαν: η Γενιά Ζ, που γεννήθηκε μεταξύ 1995 και 2012, αποτελεί περίπου το 27% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού.
Αυτή η γενιά φέρνει ένα ριζικά διαφορετικό όραμα για την εργασία, σε σύγκριση με τους Baby Boomers και τη Γενιά Χ: αναζητά νόημα, ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, ευημερία και κοινωνικό αντίκτυπο και αμφισβητεί τα παραδοσιακά επιχειρηματικά μοντέλα.
Η Γενιά Ζ δεν πιστεύει στην αφοσίωση στην εταιρεία, αλλά επιδιώκει δυναμικές και ουσιαστικές καριέρες.
Για αυτούς, η εργασία δεν μπορεί να είναι μια ολοκληρωτική θυσία. Πρέπει να προσαρμόζεται στα άτομα, όχι το αντίστροφο.
Ως εκ τούτου, οι εταιρείες πρέπει να επενδύσουν σε εκπαιδευτικά προγράμματα και εξατομικευμένα συστήματα ανάπτυξης. Αλλιώς, οι πιο ταλαντούχοι νέοι θα συνεχίσουν να φεύγουν, αναζητώντας τη «χαμένη δημιουργικότητα» στο εξωτερικό.
