Ένας Βρετανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η βαρύτητα μπορεί να είναι απόδειξη ότι ζούμε σε μια προσομοίωση. Είναι δυνατόν το σενάριο της ταινίας «The Matrix» να έχει κάποια βάση στην πραγματικότητα;
Ο δρ Μέλβιν Βόπσον, αναπληρωτής καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ, καταθέτει σε νέα μελέτη ότι το σύμπαν μπορεί να λειτουργεί ως υπερυπολογιστής, με τη βαρύτητα να προκύπτει από την ανάγκη του να διατηρεί τα δεδομένα οργανωμένα.
Η έρευνά του δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό AIP Advances.
«Η βαρύτητα είναι ένα παράδειγμα συμπίεσης δεδομένων και υπολογιστικής βελτιστοποίησης στο σύμπαν μας, υποστηρίζοντας την πιθανότητα ενός υπολογιστικού ή προσομοιωμένου σύμπαντος», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ο δρ Βόπσον δηλώνει ότι η βαρυτική έλξη αντιστοιχεί στη διαδικασία συμπίεσης δεδομένων ενός υπολογιστή.
Σε συνέντευξή του στη Daily Mail, εξηγεί: «Το σύμπαν εξελίσσεται ώστε να συμπιέζει και να οργανώνει τις πληροφορίες του, όπως ακριβώς κάνουν οι υπολογιστές και ο κώδικας. Επομένως, η βαρύτητα μπορεί να είναι μια διαδικασία συμπίεσης δεδομένων σε ένα πιθανώς προσομοιωμένο σύμπαν».
Η θεωρία του βασίζεται στην έννοια της εντροπίας της πληροφορίας, υποδεικνύοντας ότι το σύμπαν επιδιώκει να ελαχιστοποιήσει την πληροφορία που απαιτείται για την περιγραφή ενός φυσικού συστήματος.
Αυτή η μηχανική παρατηρείται σε ποικιλία πεδίων, από τα ψηφιακά δεδομένα έως τις μαθηματικές συμμετρίες.
«Ένα υπερ-πολύπλοκο σύμπαν όπως το δικό μας θα απαιτούσε φυσική βελτιστοποίηση και συμπίεση δεδομένων, ώστε να μειώσει τις υπολογιστικές και αποθηκευτικές ανάγκες του», σημειώνει σε άρθρο του στο The Conversation το 2023.
«Αυτό παρατηρούμε σε ψηφιακά δεδομένα, βιολογικά συστήματα, μαθηματικές συμμετρίες και σε όλο το σύμπαν».
Στην τελευταία του έρευνα, εστιάζει αποκλειστικά στη βαρύτητα, σε αντίθεση με προηγούμενες αναλύσεις του που αφορούσαν τη βιολογία.
«Τα ευρήματά μου συμφωνούν με την ιδέα ότι το σύμπαν μπορεί να λειτουργεί όπως ένας γιγάντιος υπολογιστής ή ότι η πραγματικότητά μας είναι μια προσομοιωμένη κατασκευή», τονίζει.
Ο τρόπος που η βαρύτητα «τραβάει» τα ουράνια σώματα μπορεί να είναι μια λειτουργία που στοχεύει στη μείωση της εντροπίας πληροφοριών, δηλαδή της ποσότητας πληροφορίας σε έναν συγκεκριμένο χώρο.
Όπως αναφέρει: «Απλά, είναι πιο εύκολο να υπολογιστούν οι ιδιότητες ενός μόνο αντικειμένου στο διάστημα, παρά πολλών ταυτόχρονα. Γι’ αυτό οι αντικείμενα έλκονται μεταξύ τους».
Ο Βόπσον προσφέρει επίσης μια διαφορετική ερμηνεία για τη φύση της βαρύτητας. «Όπως οι υπολογιστές προσπαθούν να εξοικονομήσουν χώρο και να λειτουργήσουν πιο αποδοτικά, έτσι μπορεί να πράττει και το σύμπαν. Είναι μια νέα προοπτική για τη βαρύτητα – όχι μόνο ως έλξη, αλλά ως διαδικασία που συμβαίνει όταν το σύμπαν προσπαθεί να παραμείνει οργανωμένο».
