Η κριτική κατά των τραπεζών πάντα προκαλεί ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τη λαϊκή φαντασία, αυτές κρατούν μεγάλα χρηματικά ποσά, γι’ αυτό οτιδήποτε πούμε εναντίον τους έχει αντίκτυπο. Και το πιο σημαντικό, ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει αυτή την πεποίθηση, όπου στην Ελλάδα η μυθοπλασία είναι προτιμότερη από την πραγματικότητα.
Κατά τη διάρκεια της ετήσιας γενικής συνέλευσης της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας κάλεσε τις τράπεζες να επιδείξουν τον ίδιο δυναμισμό που είχαν πριν από την κρίση. «Όλοι θυμόμαστε τη σημαντική τους συμβολή στη χρηματοδότηση επενδύσεων, τόσο για το κράτος όσο και για ιδιωτικές επιχειρήσεις, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε γειτονικές χώρες. Επίσης, είχαμε στηρίξει προγράμματα χρηματοδότησης για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Η δραστηριότητα των τραπεζών τότε ήταν καθοριστική για την ανάπτυξη και την ευημερία τους», τόνισε.
Η περίοδος πριν από την κρίση χαρακτηριζόταν από πιστωτική επέκταση που έφθανε το 25% του ΑΕΠ, μια από τις αιτίες που οδήγησαν στη κρίση και παγίδευσαν τις τράπεζες στα κρατικά ομόλογα. Στην πρόσφατη πολιτική συζήτηση, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκαν στον αναβαλλόμενο φόρο, υποσχόμενοι 15 δισ. για κοινωνικά προγράμματα, όμως οι πόροι αυτοί στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτοι και αντιμετωπίζονται λογιστικά ως μετοχικό κεφάλαιο, προκειμένου οι τέσσερις συστημικές τράπεζες να πληρούν τις κανονιστικές απαιτήσεις.
Παράλληλα, οι προμήθειες παραμένουν υψηλές, κι ενώ η κυβέρνηση έχει λάβει μέτρα για τη μείωσή τους, κανείς δεν αρνείται ότι οι προμήθειες είναι κρίσιμες για τη λειτουργία των τραπεζών, οι οποίες εξακολουθούν να ανακάμπτουν από τις συνέπειες της κρίσης. Παρά τις προσπάθειες, η τραπεζική βιωσιμότητα δεν έχει αποκατασταθεί πλήρως, καθώς οι εξελίξεις εξαρτώνται από την ευρύτερη κατάσταση της χώρας.
Σήμερα, στην Ελλάδα, 2,5 εκατομμύρια ΑΦΜ είναι μη εξυπηρετούμενα, τοποθετημένα στους servicers και αποκλεισμένα από τη δανειοδότηση. Τα στεγαστικά προγράμματα, κυρίως λόγω του προβλήματος στέγης, δεν προχωρούν. Το πρόγραμμα «Σπίτι 2» υποφέρει από έλλειψη προσφοράς κατοικιών και συμβάλλει στην αύξηση των τιμών, καθιστώντας τη διαδικασία αγοράς απαγορευτική.
Συμπερασματικά, οι τράπεζες δεν λειτουργούν σε ένα απομονωμένο περιβάλλον αλλά σε ένα οικονομικό πλαίσιο που εμείς δημιουργούμε. Αν διστάζουν να παρέχουν δάνεια, είναι επειδή φοβούνται τις συνέπειες που θα επαναφέρουν τον φαύλο κύκλο.
