«Κατά τη διάρκεια του Πάσχα, όταν ψάλλουμε “Συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει” (Δοξαστικό του όρθρου της εορτής), πώς είναι δυνατόν να νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα προς τους άλλους; Ας στηριχθούμε ο ένας στον άλλο και ας ανυψώσουμε αλλήλους με αγάπη, συμπόνια, συγχώρηση και έλεος. Διότι ο Θεός μας ανύψωσε πρώτος. […] Μόνο τότε θα μπορέσουμε να ψάλλουμε με πλήρη καρδιά και ανεκτίμητη χαρά τον θριαμβευτικό πασχάλιο ύμνο “Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος”, όπως τονίζει στην εγκύκλιο του για το Πάσχα ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος.
Πιο αναλυτικά, στην αρχιεπισκοπική εγκύκλιο του Αμερικής Ελπιδοφόρου για το ‘Αγιο Πάσχα αναφέρεται:
«Προς τους Σεβασμιωτάτους και Θεοφιλεστάτους Αρχιερείς, τους ευλαβείς Ιερείς και Διακόνους, τις Πρεσβυτέρες και Διακόνισσες, τους Μοναχούς και Μοναχές, τους Προέδρους και τα Μέλη των Κοινοτικών Συμβουλίων, τους Εντιμολογιωτάτους Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τα μέλη της Ηγεσίας των 100, τα Ημερήσια και Απογευματινά Σχολεία, τις Φιλοπτώχους Αδελφότητες, τη Νεολαία, τις Ελληνορθόδοξες Οργανώσεις, και ολόκληρο το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής.»
«Συνανέστησας παγγενή τον Αδάμ, αναστάς εκ του τάφου».
(Κανόνας του Πάσχα, ωδή 6η).
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές εν τω αναστάντι Χριστώ,
Χριστός ανέστη!
Το πιο σπουδαίο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, η οποία συνέβη χωρίς μάρτυρες τη νύχτα εκείνη. Οι σταυρωτές του, που είχαν τοποθετήσει φρουρούς για να βεβαιωθούν ότι κανείς δεν θα αγγίξει τον σφραγισμένο τάφο του, ένιωσαν μόνο τον σεισμό και έδωσαν ψευδείς μαρτυρίες για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας (Ματθ. κζ´ 62-66). Ωστόσο, ο αναστημένος Κύριος δεν χρειαζόταν να αποκυλήσει τον λίθο και να παραβιάσει τη σφραγίδα, καθώς η ανάστασή του υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη λογική. Ο σεισμός συνέβη και ο άγγελος αποκύλησε τον λίθο μόνο για τους αποσβολωμένους στρατιώτες, τις μυροφόρες και τους απορημένους μαθητές του.
Η Εκκλησία, με τη θεόπνευστη σοφία της, αναπαριστά αυτή τη στιγμή στην εικόνα που ονομάζεται “Η Ανάστασις”. Η πιο γνωστή εκδοχή αυτής της εικόνας παγκοσμίως, η οποία έχει εμπνεύσει άπειρα αντίγραφα, βρίσκεται στο παρεκκλήσιο της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, ο ένδοξος και αναστημένος Κύριος ανασύρει τον Αδάμ και την Εύα από τους τάφους τους, κρατώντας τους όχι από το χέρι, αλλά από τον καρπό. Αυτή η δραματική λεπτομέρεια της λύτρωσης του ανθρώπου από το θάνατο και τον Άδη δείχνει, όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος, ότι “τη γαρ χάριτί εστε σεσωσμένοι” (Εφ. 2, 8). Διότι η αιώνια ζωή δεν κερδίζεται μέσα από τις δικές μας προσπάθειες. Είναι η θυσία του σταυρού, που έχει ως κατάληξη την ανάσταση, που μας εισάγει στα ουράνια. Ο Θεός μας κρατάει με φωτεινή και δυνατή αγάπη, δεν μας αφήνει να απομακρυνθούμε από κοντά Του και δεν εξαρτάται από τη δική μας δύναμη για να παραμείνουμε κοντά Του. Γιατί, όπως λέει ο Απόστολος, “το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί” (Α´ Κορ. 1, 25).
Αγαπητοί μου χριστιανοί,
Εάν έτσι μας αγαπά ο Θεός, πώς θα πρέπει να αγαπάμε και εμείς ο ένας τον άλλο; Στην περίοδο του Πάσχα, όταν ψάλλουμε “Συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει” (Δοξαστικό του όρθρου της εορτής), πώς είναι δυνατόν να έχουμε αρνητικά συναισθήματα για τους άλλους; Ας στηριχθούμε ο ένας στον άλλον και ας ανυψώσουμε αλλήλους με αγάπη, συμπόνια, συγχώρηση και έλεος. Διότι ο Θεός πρώτος μας ανύψωσε, ώστε να μοιραστούμε αυτήν την ύψωση της αγάπης με όλους γύρω μας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να ψάλλουμε με πλήρη χαρά και ανεκτίμητη ικανοποίηση τον θριαμβευτικό πασχάλιο ύμνο “Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος”.
Χριστός Ανέστη!
